10 juni 2026
Mijn verhaal begint al op woensdag. Sinds 2016 zit ik in de redactie van K-oticFansite op Facebook. Ik had destijds een blog op google genaamd K-otic 2016 en deed veel op facebook. Samen met een andere pagina op facebook zijn we samengegaan in K-oticFansite ter aanloop van het concert in de HMH. Ik kreeg woensdag een bericht binnen in de berichten box. Floortje van de redactie van Libelle was op zoek naar een fan tussen de 40 en 50 jaar oud die destijds ook groot fan was van K-otic. Ik dacht ik reageer gewoon met een verhaaltje over mijzelf. Vroeger was ik vooral fan van Martijn en ook Rachel vond ik heel lief, maar nu vind ik ze allemaal leuk. Niet snel daarna legde we telefonisch een interview af en stuurde ik een aantal passende foto’s op. De volgende dag de dag van het concert zou het online komen. (rond 14.30 stond het ook online op de site van Libelle en hun facebook pagina).
11 juni 2026
Rond 12 uur ging ik op pad met mijn broertje vanuit Friesland want ik had een hotel in Breukelen gereserveerd. Een klein stukje fietsen en dan een paar uurtjes in de trein. Na een voorspoedige reis zonder vertraging arriveerde in rond half 3 in het hotel. We konden al eerder naar de hotelkamer. Ik had online al ingecheckt. Snel even de boel uitpakken, opfrissen en de kleding en make up voor de concerten doen. Rond half 4 vertrok ik richting Utrecht. Via Messenger had ik afgesproken met Linda, maar ik ging eerst even een hapje eten in Hoog Catharijne bij Asian Street Food. Heerlijke kip Teriyaki met gebakken rijst. Eenmaal met onze buikjes vol gingen we richting Tivoli. Ik was met mijn broertje Henk die destijds ook groot fan was (vooral van Sita en Anna) en heel wat met zijn tweeën reisde we toen af. We liepen de ene kant van Hoog Catharijne uit en kwamen op het Tivoli plein. Ik herkende van zoveel jaar geleden een straat (was daar al in meer dan 20 jaar niet geweest). Al snel vonden we Tivoli, maar liepen aan de achterkant. Na een rondje om het gebouw vroeg ik mij af waar Linda was en net op het moment dat ik haar een berichtje stuurde zag ik haar opstaan aan de rand van het water. Samen liepen we na een begroeting het gebouw in en gingen op de trap zitten. Er zaten al een handje vol fans te wachten. Een aantal herkende ik van vroeger. Ook een andere Linda (Calimero) van vroeger kwam aanlopen. Ze herkende mijn broertje niet eens meer, Die is ook heel erg verandert vergeleken met vroeger. Ik daarentegen werd meteen wel herkend. Ook Stefan (Steef) zag ik. We zaten met zijn allen lekker te kletsen tot we ineens de mensen van Editie NL zagen lopen. Ze kwamen naar mij en Linda toe en wouden een stukje live gaan doen voor in de uitzending. Ik had een vlag bij mij die de fans achter mij gebruikte om zich lekker achter te verstoppen. Linda zou het meeste geïnterviewd worden en in eerste instantie zou mij niks gevraagd worden, maar tijdens het oefenen werd de microfoon al naar mij gericht. En tijdens de uitzending werd mij hetzelfde gevraagd. “Dus het is voor jullie ook een reunie”. Ik antwoordde heel snel met “Ja”. Op televisie verschijnen vind ik niet heel erg leuk, maar als er dan ook nog wat gevraagd wordt komen de zenuwen toch wel erg boven. Ik kom niet zo over en echt heel erg vind ik het nou ook weer niet, maar toch. Het item ging verder over of K-otic ook een jongere doelgroep kon aanspreken. Als ik de beelden terugkijk zie ik mezelf denken, jazeker kunnen ze dat. Ik heb mijn dochters er ook mee besmet en ze zijn helemaal gek van Sita. Voor de uitzending had ik snel even mijn kinderen en vrienden een berichtje gestuurd dat ik op tv zou komen. Na de live uitzending ging ik even snel met de verslaggever op de foto. Rianne van de fansite had een foto van mij gemaakt tijdens het interview en gedeeld op de facebook pagina. Marco ook van de fansite had ik vertelt over mijn interview met de Libelle en die had hij weer gedeeld op de pagina. Rond 18.45 gingen de hekken open en liepen we snel naar de blokken waar de tickets werden gescand. Ik wist niet goed welke kant ik op moest gaan, maar mijn intuïtie zei link. Na nog 2 trappen kwamen we bij de zaal aan. Ik liep meteen naar het podium aan de linkerkant. Het podium was erg hoog, ik kwam er maar net bovenuit met mijn hoofd. De zaal werd gevuld met 00’zero’s hits die de dj aan het draaien was achter een dj tafel op het podium. Van 5ive tot de Backstreet Boys, van S club 7 tot de Spice Girls. Er stonden twee dames achter mij, waarvan eentje mijn naam zei. Ik keek haar aan en dacht, Ciska? En ja hoor dat was Ciska die ik herkende nog van vroeger. Rond 8 uur hield de dj op en werd de dj tafel van het podium af gerold. Het licht ging uit en het publiek begon te gillen. Even was ik terug in 2001 toen ik K-otic voor het eerst zag. Op het scherm kwam de begin tune van Starmaker met de oude beelden tevoorschijn. Luidkeels zongen we mee met Miracles. Er werd een filmpje vertoont van de eerste keer dat K-otic op weg ging naar Tivolli, met de bij behoren de repetitie en zenuwen ervoor. Wat zagen ze er allemaal nog jong uit toen. Na het filmpje ging het licht weer uit. Ik keek naar het podium want had verwacht dat K-otic daar ergens tevoorschijn kwam links of rechts. Maar ineens merkte ik dat er achter mij boven op de trappen aan de rechterkant van mij tumult was. Ik draaide mij om en zag K-otic van de trappen komen. De muziek van I really don’t think so hoorde ik. Eenmaal op het podium was het weer net zo vertrouwd als vroeger. Meteen toen Martijn me zag deed hij een blik van herkenning. Sita en Stefan volgde al snel met dat zij mij ook herkende. Het tweede nummer was No Perfect World. De herinneringen stroomde bij mij binnen. Hoe vaak heb ik die nummers wel niet keihard mee staan zingen. Hoeveel keren heb ik die wel niet live gehoord, maar nog steeds verveelt het niet. Elk lid zong ook een eigen nummer. Martijn zong Gina. Persoonlijk vind ik Scream and Bleed mooier, maar ook hier heb ik veel herinneringen aan. Na heel veel liedjes en veel emoties was het tijd voor hun eerste nummer 1 hit. Damn I think I love you. Ik had een sjaal van die tijd bij mij en die deed ik omhoog. Stefan zag hem en wees er naar. Bouchra keek mij ook strak aan en deed haar handen op haar hart zo van ooo wat lief. Ook Martijn zag hem en wees er naar. Bij de tweede keer Damn I think I love 2.0 keek Martijn mij strak aan. Hij moest wel naar beneden kijken aangezien ik tegen het podium aan stond. Ik kon als ik het wou zijn schoenen aan raken. Hij zei iets, maar ik hoorde natuurlijk niet wat hij zei want het was niet in de microfoon, maar ik vermoed dat hij zei iets over of ik de tekst wel kende of mee zou zingen. En natuurlijk deed ik dat. Het nieuwe liedje kende ik meteen al uit mijn hoofd. Later richtte hij de microfoon ook even naar beneden. Op een gegeven moment zag ik Bouchra aan de zijkant ineens heel dicht bij het publiek komen. Ik zag niet goed wat ze deed, maar ik denk dat ze haar kinderen zag en die een knuffel gaf. Als laatste zongen ze nog I surrender en Terug in de tijd. Na een groepsfoto ging K-otic van het podium. Het was een lekker chaotisch optreden met veel mooie momenten en ik kon duidelijk zien dat ze ervan genoten. Ze zeiden dat ze naar merc stand kwamen voor foto’s. Ik wist eerst even niet waar de stand was, want ik was via de andere ingang de zaal binnen gegaan. Maar al snel had ik het gevonden en ging in de rij staan. Heel langzaam bewoog de rij. De mensen naast mij werden gebeld en stonden bij Martijn. Ze vroegen of ik daar heen wou komen, dus ik liep er even heen. Helaas deed mijn telefoon raar voor de foto met Martijn, maar hij zei meteen doen we zo wel even overnieuw. Ik liep weer terug naar de rij. Na een tijdje stonden we bij Bart. Hij vertelde dat er nog wel meer dingen dit jaar komen. Hij vroeg aan mij hoe ik het optreden vond. Na een foto stond ik al snel weer bij Martijn. Hij vroeg of mijn telefoon nu normaal deed. Ik lachte en zei ja. Na de foto vertelde ik hem dat ik de fansite weer in de lucht had gegooid. Hij verstond het eerst niet door het lawaai om ons heen, maar ik herhaalde het en hij keek mij verbaasd aan. Met een reactie van “Niet”, ik meteen “Jawel”, hij herhaalde het nog en keek mij ongelovig aan, ik herhaalde maar weer mijn antwoord. Hahaha. “Dat moet ik mijn vrouw laten zien”, dus ik wenste hem succes. Er staat veel op. Na Martijn was ik bij Bouchra, die meteen mij aankeek en vroeg hoe het met mij ging. Duidelijk een herkenning van vroeger :). Na Bouchra, stond ik bij Stefan en na een korte babbel, zag ik Rachel. Rachel was vroeger al zo lief en dat is ze nog steeds. Meteen een blik van een herkenning en een korte babbel. En na afloop een knuffel. Bij Anna was het heel druk, dus ik zei alleen even snel gedag. Sita was helaas al eerder weggegaan dus die zag ik niet meer. Eenmaal terug in mijn hotel was ik nog te onrustig om te slapen en werkte even aan mijn sites. Rond 1 uur sliep ik pas. Met weer heel veel herinneringen rijker.
12 juni 2026
De volgende dag werd ik vroeg wakker, maar viel al snel weer in slaap. Rond half 9 ging ik lekker ontbijten. Voor die dag hadden we gereserveerd voor de bioscoop in Utrecht Leidsche Rijn. We wouden de nieuwe Imax zaal uit proberen, aangezien ik een abonnement heb op de Pathe en regelmatig films kijk. Disclosure Day stond op de agenda. Erg indrukwekkende film. ’s Middags ging ik even zwemmen en rond 5 uur lekker All You Can Eat Buffet in het hotel nuttigen. Ik had me al voorbereid op het concert, dus konden we naar het eten gelijk naar de trein. Rond 6 uur kwamen we aan bij Tivolli en zagen we dat de trap al vol zat met mensen. Weer een aantal bekenden gespot waaronder Esther. We waren weer lekker aan het babbelen over vroeger. Ik zag Linda ook weer en Rianne en Marco. Rond 18.45 ging iedereen op de trap staan en niet lang daarna ging het hek weer open. Het was best chaotisch. Mensen waren wat aan het rennen en dringen. Ineens stond ik bijna naast Linda om naar binnen te gaan terwijl ze eerst boven aan de trap stond en ik onderaan. Om 19.00 werden dan eindelijk de tickets gescant. Snel liep ik dezelfde kant op en in de zaal stond ik op rij 2 aan dezelfde kant van de avond ervoor. Achter mij stonden 2 jonge dames en ik dacht die zijn wel erg jong voor K-otic fans, maar al snel zag ik wat bekends bij eentje van de 2. Het was de tienerdochter van Bart. Net als de avond ervoor stond dezelfde dj op het podium. Lekker mee swingen met de hits van vroeger. De tijd vloog weer voorbij. En al snel was daar het filmpje van Starmaker weer. Net als gisteren kwam K-otic weer van dezelfde kant met de sound van I really don’t think so. Deze keer was het Bouchra die mij meteen herkende en naar mij zwaaide. De setlist was hetzelfde als de avond ervoor. Net voor Happy werd ik een klein beetje aan de kant geduwd, niet vervelend ofzo maar ineens stonden er twee andere vrouwen naast mij en zag ik een man met een klein meisje op zijn nek dichterbij komen. Ik keek even een paar keer en toen zag ik het. Het dochtertje van Sita. Sita zei in de microfoon dat ze even naar haar dochtertje ging en na een paar liefdevolle woordjes een knuffel en kusje ging ze dus Happy zingen. Martijn deelde op het podium dat zijn vrouw ook in de zaal was, en sprak even in het Engels tegen haar over het liedje Gina. Stefan vertelde net als gisteren over zijn moeilijke periode en dat hij dankbaar is voor heel veel dingen, maar vooral voor dat hij vader is. Zijn dochters zaten boven op de tribune en ze zwaaide even naar elkaar. Stefan vroeg aan het publiek wie er voor de tweede keer was en verklaarde ons voor gek dat we 80 euro uitgaven. Ik merkte dat er veel bekende mensen familie en vrienden van K-otic zelf in de zaal aanwezig waren. De zaal was zo warm en liefdevol. Later ergens keek Anna even naar mij en deed mij na wat ik deed Tijdens het optreden zag ik Martijn ook veel mijn kant op kijken en mij ook recht aan kijken soms, net als vroeger. Maar nu deed Sita dat ook vaak. Tijdens I don’t understand you, mijn favoriete nummer, begon ik ineens te huilen. Ik kon niet meer stoppen. Alle emoties kwamen ineens samen. De afgelopen 2 jaar waren voor mij ook niet altijd makkelijk en ik merkte dat ik K-otic toch erger had gemist dan ik wist. Ik wou niet dat het zou stoppen, want dan ga ik ze weer heel erg missen. Maar ook mijn persoonlijke dingen kwamen op mijn hoofd. De tekst kwam zo hard binnen. Ik besloot om de zaal uit te lopen en even bij te komen bij de wc, maar daar brak ik nog meer. Na een tijdje ging ik maar naar de merc stand om te kijken of K-otic daar weer zou komen. Ik sprak met nog wat meer fans en deelde herinneringen. Eentje kwam regelmatig in de plaats waar ik woon. Niet veel later liep de zaal boven leeg en stonden er al snel meer fans achter ons. Ik zag nog meer bekenden. Johnny die ik ook nog herkende van vroeger stond erbij. Na een tijdje kwam K-otic dan eindelijk voor een foto. Nu werd het een groepsfoto. Martijn keek mij aan en gebaarde kom maar, dus ging lekker tussen hem en Sita in staan met mijn armen om hun heen. De eerste foto werd genomen en ik hoorde Bart zeggen, “Onze tv celebrity haha”, ik dacht echt ow hahah zij hebben het ook gezien. Stefans zei ook iets en iedereen lachten. Ik keek Martijn aan die ook aan het lachen was. Na de foto vroeg ik snel aan Martijn of hij de site al had gezien, maar hij had er nog geen tijd voor gehad. Hij beloofde dat hij hem de volgende dag zou gaan bekijken. Ik kon het enthousiasme in zijn stem horen. Even voelde ik aan mijn zijkant een kneepje in mijn arm en merkte dat het Rachel was. Ik liep weg want mijn broertje mocht op de foto. Ik moest zo lachen om wat Bart zei en liep langs de beveiliging weg. Met een vrolijk gevoel, maar wel moe en vol met emoties en adrenaline liep ik Tivoli weer uit op weg naar de trein. En net als gisteren sliep ik pas rond 1 uur.
De volgende dag ging ik weer lekker naar huis na een goed ontbijt. Terug naar mijn kinderen die ik wel heb gemist, maar het was zeker de moeite waard. Ik hoop dat er nog meer optredens volgen met nog meer herinneren. Het voelde anders dan vroeger, minder spanningen en ik kon er veel meer van genieten als vroeger. De herinneringen van toen vermengd met een vertrouwd gevoel, maakte het tot twee geweldige avonden.
K-otic bedankt voor 2 geweldige concert. Ik ben en blijf voor altijd fan van jullie en de heerlijke muziek.
Groetjes Grietje
